Oranjerit.

De goden waren met ons… 
Vandaag zou het, integenstelling tot de dagen hiervoor, errug lekkur weer worden. Bij het openen van de gordijnen om 06.15 uur was het zeeeer van de mistige. Maar ik maakte me geen zorgen dit keer, mist is immers vaak een voorbode van mooi weer. Na het doseren van de juiste spanning in de bandjes reed ik, nog steeds in behoorlijk dikke mist, Zwolle uit. De IJsel was net te zien, maar alras kwam in de nabijheid van Wezep de zon tevoorschijn. Het was goed rijden naar Baarn.

In de Kleurvogel aangekomen was daar het voltallige bestuur en toercommissie reeds druk aan het werk.  De koffie liep, de inschrijfformulieren lagen klaar, de routes waren geprint, de PC stond Garmin-ready….. 
we waren klaar voor de meute.

Even na achten kwamen de eerste trouwe Oranjerit-rijders aan. Elk jaar dezelfde gezichten. Als die een keer verstek laten gaan, maken we ons echt zorgen over het aantal rijders wat Baarn opzoekt. Ik zag trouwens sowieso veel bekende gezichten van eerdere jaren, ondanks het feit dat ik al een tijd niet meer achter de inschrijftafel gezeten had.

Tegen tienen waren er al 70 inschrijvingen!!  Karin en Carina konden de koffieconsumptie
(met keek, aardigheidje van de club) maar net bijbenen en ik was zonder de hulp van Gaby de kluts al kwijt geraakt, zo druk was het bij tijd en wijle voor de inschrijftafel. Ook Rubens Garminhoekje werd druk bezocht, de puur op papier toerende rijders kwamen de 10 stuks niet te boven. Wel namen veel Garminezen ook een papieren route mee als back-up. Omdat ze de Garmin niet vertrouwen?? Of omdat het overwegend een vrouw is die de aanwijzingen in het oor fluisterd, en daarvan is bewezen dat die nu eenmaal geen kaart kunnen lezen…

Omdat we dit jaar geen bekers meer hadden voor de verstkomende, grootste, etc., (dat fenomeen sterft ook uit in motortoerend Nederland) hoefde er niets uitgerekend te worden en was de ochtend-inschrijftafeldienst rond twaalf uur afgelopen. Met een Oranjetompouce (helemaal in stijl) achter de kiezen, en in de wetenschap dat Els me vanmiddag kwam aflossen, kon ik met een gerust en tevreden hart Baarn achter me laten. Het aantal inschrijvingen van 120 was, net als de organisatie door onze dames en heer helemaal TOP!!
Gaby bedankt, zonder jou had ik het niet gered…ik had af en toe even bijsturing nodig……en koffie met keek, natuurlijk.

Door de polder naar huis getuft, en ’s middags nog even de geleende tent voor Weert in de achtertuin opgezet en ingespoten. Het wordt dan wel bloedheet met Pinksteren, maar je weet nooit.

Greetz,  Onno.