Zondag 21 augustus.                                                  De 4e Mijnhoutoer vanuit Zwolle.

                   

Oorspronkelijk was een datum begin oktober gekozen, maar dat leek me bij nader inzien niet zo’n goede keus in verband met de kans op slecht weer.

Vandaar dus deze zaterdag in de laatste dagen van de vakantieperiode. Het zag er van te voren best wel goed uit. De voorspellingen waren redelijk en de regen die op zondag zou vallen werd pas later op de dag verwacht.

Tegen tienen hoorden we enig motorgeronk naderen. Tot mijn verrassing reden er liefst 5 motoren de straat in. Ruben en Carina, Els, Karin, Bianca en Mark. Hartstikke leuk, want daar doe je het toch voor. Toen iedereen aan de koffie en appeltaart zat werd er nogmaals aan de deur gebeld. En als …zeg maar… ‘de kers op de taart’ stond John voor de deur.  Hij had ook nog een tas met inhoud meegenomen, en daar hebben we ‘s avonds flink van gekloven, zeg maar…….. Heerlijk.

Tegen de tijd dat we uit de Raaigras wegreden was het povere zonnetje dat ‘s ochtends nog geschenen had al achter de wolken verdwenen. We reden vanuit de wijk meteen de polder in en door de uiterwaarden van de IJssel richting Hattem.                                                Na de IJsselbrug tussen Hattem en Wezep door, en in de verte zagen we de dreiging van slecht weer hangen. Echter, doordat wij afbogen naar Oldebroek en richting Elburg leken we eraan te ontsnappen………leken, want we reden Elburg in, en de bui barstte los.              Eigenlijk had ik als eerste culturele stop een rondje centrum Elburg willen wandelen met aansluitend een bakkie leut op een terras aan de haven. In plaats daarvan werd het schuilen onder de bomen aan de haven, en de regenpakken aantrekken.

Het was hevig maar kort, en net toen Els de volledige regenoutfit aan had, hield Pluvius het voor gezien.  We besloten om Elburg maar te laten voor wat het was en verder te rijden naar het volgende culturele hoogtepunt. Vanaf Elburg het Drontermeer over en door de polder noordwaarts. Via het Revebos, waar we over de tunnel voor de nieuwe Hanzelijn reden en we een fijn stukje onverhard namen, en het Roggebotzand rij je dan tegen het Ketelmeer aan. De dijk werd gevolgd richting de Ketelbrug, die we vanuit de verte zagen openstaan. (Je moet dan altijd maar hopen dat ‘ie weer dicht gaat, en dat ‘ie dicht blijft, want die brug schijnt een eigen willetje te hebben…)

Na de Ketelbrug …pfffffff, gelukkig…  rijden we via Nagele en het Schokkerbos naar het Unesco werelderfgoed Schokland. (www.schokland.nl) Dit is het tweede culturele hoogtepunt van deze dag, maar het is ons niet gegund. Op het moment dat we de parkeerplaats opdraaien begint het wèèr te hozen.  MNLDh Dat was dus even flink balen…. Dus eerst het restaurant maar in voor de lunsj. Sommigen van ons werden aangesproken met meneer, en sommigen niet. Het hangt er maar net vanaf wat je uitstraalt…natuurlijk. Godzijdank had ik geen saté besteld, want dan was die ongetwijfeld nog vèèèèl later gekomen dan de saté die Bianca nu als laatste kreeg. Onderwijl het gezellig kanen en keuvelen begon buiten toch de zon weer door te breken, en toen we het etablissement verlieten werd het warempel nog warm ook!! Helaas waren er geen liefhebbers om het museum van dit voormalige eiland in de Zuiderzee met een bezoek te vereren. Waarschijnlijk toch een beetje benauwt dat je als ruige motorbiker een ‘cultuur’-imago krijgt. Terwijl je met een roze hoesje om je telefoon ook gewoon kunt rondlopen zonder dat men je een lidmaatschap van Mc Barbie toedicht.

Via de Ramspolbrug kwamen we weer op het vasteland en na een leuk stukje Zwartemeerpolder reden we via IJsselmuiden en Grafhorst, en Kamperzeedijk-Oost en –West de Mastenbroekerpolder boven Zwolle in. Omdat ik het laatste stuk rechttoe-rechtan door zo’n polder maar niets vind bogen we nog even af naar Hasselt om via het industrieterrein (waar een fietser nu definitief de schurft aan motorrijders heeft, omdat ik net door dat plasje reed waar hij naast fietste) de Zwolsedijk langs de Overijsselse Vecht te nemen, voor de laatste paar kilometers mooi bochtenwerk.

Weer bij de Raaigras konden we mooi achter buiten zitten, want het was ondertussen echt warm geworden. Na een sappie en nog wat babbelen vertrok de meute weer richting het Gooi- en de Vechtstreek. 

Ik was blij verrast met het grote aantal deelnemers, en ga voor volgend jaar alvast de leukste weggetjes in de omgeving (waar we nog niet geweest zijn) verkennen voor de 5e Mijnhoutoer. Allemaal bedankt, en tot de volgende keer!!

Onno en Akke.