VMTC Motary
 

Een veel terugkerende rit in mijn persoonlijke toerkalender door de jaren heen is de VMTC Motary. Ik heb deze rit al een keer of wat meegereden en ondanks de op het oog zijnde massaliteit van dit evenement voelt dat over de gehele dag genomen niet zo.(op een serie racers na die kennelijk dachten op weg te zijn naar de races op Isle of Man)

Deze rit beleefde dit jaar de 20e editie waardoor de organisatie heeft gemeend (of wellicht was dit een reden voor de Gemeente Putten dit evenement voor eens en altijd van de markt te verbannen) de start plaats te laten vinden bij de manege van het Hippisch Verbond Putten buiten het centrum.

In tegenstelling tot voorgaande jaren stonden Ruben, Els, Jeltje en ik niet vooraan.

Wij niet nee, want we hadden later afgesproken bij de welbekende ‘afwerkplek’ voor Nijkerk, maar Onno, die Zwolle op een vroeger uur had verlaten, was wel de eerste. Van het totale deelnemersveld van ca 800 rijders wel te verstaan.   

De volledig bevlonderde manegebak stond vol met evenementenbanken en tafels en na het afhalen van de benodigde paperassen de gang naar broodjes en koffie gemaakt. Het is even wennen dat het binnen is want op de markt lopen zich altijd mensen te vergapen aan de motoren en zichtbaar te genieten van de gemoedelijke sfeer. Daar merk ik nu helemaal niets van omdat de motoren uit het zicht zijn.

Na een volledig onverstaanbare toespraak is de start van de rit. De voorgaande  edities waren ca 500 km lang, echter door vraag uit de markt (watjes) omdat veel rijders de rit te lang vonden (mietjes) is deze ingekort tot 380 km.

Hoewel ik de laatste 100 km over het algemeen ook niet meer weet hoe ik zitten moet, stel ik me in op zo’n lange rit. Het blijft namelijk een bijzonder evenement en uniek in zijn soort.

De feestelijkheid van de 20e editie is me echter volledig ontgaan. In tegenstelling tot eerdere ritten waarbij de pauze bij een motorzaak of bedrijf was, werd ditmaal een 8-tje gereden om voor de lunch weer terug te zijn bij de manege, waarna wederom een lus werd gemaakt. Na een omtrekkende beweging werden we voor de koffie verwacht bij het bekend etablissement hotel Waanders in Staphorst en bij het binnenrijden van dit nog steeds gereformeerde bolwerk zag ik een dame fietsen (op zaterdag mag dat van de heer) die mij aan het ontbijt uit mijn jeugd deed denken want de klederdracht kwam mij zo bekend voor.

Mijn moeder had (zoals half Nederland toentertijd) een serie van 6 borden bijeen gespaard met zegeltjes van de Brio, Bona, California, Gouda’s Glorie, de Gruyter of weet ik welke firma en laat ik nou jarenlang mijn geroosterde brood met hagelslag van het bordje Staphorst hebben gegeten.

Na de break met koffie en een uit de kluiten gewassen mergpijp, kreeg Onno een flashback door het zien van een XJ. De voorganger van zijn huidige motorfiets.

Alvorens we beklinkerd Staphorst verlaten zie ik nog een paar fossiele dames in traditionele outfit de tuin doen of het erf harken. De tijd staat hier even stil. 

Na de stop ri Rouveen – Zwartsluis – Genemuiden – Kampen – Kamperveen – Oosterwolde – Veluwemeer – Harderwijk – Ermelo – Garderen – Putten.

Terug in de manege is het weer traditioneel chinezen. Terwijl Jeltje en ik een plekje zoeken zien Onno, Els en Ruben hun kans schoon ons af te schudden.

Tussen het vele motorvolk zie ik ze niet zitten. Net als ik met Jeltje in gesprek ben begint een hoempapa-orkest, getooid in kleding die in een carnavalsoptocht niet zou misstaan, te tetteren of hun leven er van af hangt. In eerste instantie denk ik ‘Jezus, moet dat’. Het geheel staat ook in schril contrast met de motorrijders in de manege. 

Omdat een gesprek niet meer mogelijk is rest mij niets dan te luisteren naar de muzikanten. Het valt mij ineens op dat er alleen Duitse Schlagers worden gespeeld en dat ik alle gespeelde liedjes ken. Ik ben namelijk opgegroeid met deze muziek want in de tijd van de weinige tv-netten werd menig zaterdagavond gekeken naar een Duitse show als Mies of Willem geen avondvullend programma hadden.

Na de pauze voert de route ri Boeschoten – Wekerom – Lunteren – de Glind – Scherpenzeel – Amersfoort – Leusden – Den Treek – stukje Heuvelrugroute om in Soesterberg in het Militair Luchtvaartmuseum bij strenge museumdames koffie en ijs te verkrijgen.

Je kunt ook het museum in maar dat vind ik met mijn motorpak aan nooit zo’n geslaagde activiteit. Met Els afgesproken hier eens apart een bezoek aan te wijden.Na deze stop wordt de route een aaneenschakeling van bekende weggetjes:Ri. Den Dolder – Maartensdijk – Lage Vuursche (al de tigste keer dit jaar) – Baarn – Laren – Eemnes (waar de in Soesterberg begonnen regen gaat doorzetten) – Eembrugge -  Eemdijk – Nijkerk en Putten.

Bij terugkomst staan de muzikanten nog steeds te spelen, nemen wij het aardigheidje van dit jaar in ontvangst, (een flexibele bidon die denk ik geen lang leven beschoren is), checken we of er iets op de gekochte loten is gevallen, eten we een uitsmijter en bekijken we de jaarlijkse Boezerooijfoto’s en hoewel ik me elk jaar voorneem het niet te kopen (is vorig jaar gelukt) ga ik toch overstag. 

De 20e Motary ten bate van de Stichting International Child Support (opbrengst 26.500 euro waarvan 16.500 door de rit) zit er weer op.

Volgend jaar graag weer vanaf het kerkplein.

Karin