Clubrit Maart.

Op deze prachtige zonnige 27e maart vond de eerste clubrit van 2011 plaats.                                                                                    
Gisteravond was de clubavond geweest, en er was animo om vandaag deze rit te rijden.
Na een korte nacht was om 08.45 uur vertrek vanaf de Brink te Baarn.
Echter, niet iedereen was helemaal in z’n hummetje…daar op die Brink.                                                  
Karin besloot toch maar weer af te taaien richting het illustere Nederhorst den Berg, omdat ze bang was dat ze anders op de snelweg
‘de helm vol zou kotsen’.  En aldus werd de reis naar Raalte aanvaard door Ruben, Els en Jan. 
Ikzelf ging natuurlijk niet eerst naar Baarn, maar stapte om even voor negenen rustig uit de bedstee,
2 natte vingers even achterlangs de oren, de thermo-lange-lidl-onderbroek aan, en ook op weg naar Raalte.
Het was meer BRRRRRRRaalte, want het was behoorlijk van de frisse…ondanks de zon.

De rest van de meute was al in Raalte toen ik daar aankwam en na een lekker bakkie met een heerlijk stuk taai-taai
(restantje van de Sint waarschijnlijk, maar je mag een gegeven paard niet in de bek zien, Els….) vertrokken we voor de rit.
Als enige digibeet van het stel had ik een papieren route die de organisatie waarschijnlijk even ‘tussen neus en lippen door’ had gemaakt. Want het bleek al snel  een summiere beschrijving van de route te zijn.
Maar wat kan er mis gaan met drie Garminezen in de groep??

Vanuit Raalte ging het zuidwaarts richting Apeldoorn. Via Leugenhorst, de Liederholthuisweg, de Spekschaterweg en de Reuskenweg. Toch altijd weer leuk die enigszins vreemde straatnamen. We kwamen een stoet met oldtimers tegen.
Een prachtige zwart met chromen Plymouth uit de 50er jaren, Volvo ‘kattenrug’, oude Mercedes coupč, Dafje, Manta,
en nog wat Franse wrakken. Ook de omgeving was zeer mooi. Daarna richting het oosten van het land en weer omhoog
tegen de klok in richting Hardenberg.

Dan blijkt toch weer dat de combinatie van Garmin čn papier eigenlijk de beste is. Want op de Garmin is niet te zien dat je de
parallelweg van een doorgaande weg moet nemen, en dat staat wel op mijn papieren route.
En andersom moet ik alle van alle zijwegen de namen bekijken om de juiste te vinden, terwijl het Garminscherm zelf de juiste aangeeft.

                                                             
Voorgaande foto is van een pleisterplaats (zo heette de toko) alwaar we lekker dachten te lunchen, want er stonden nog wat motoren.  
Je kon er echter alleen warme vloeistof krijgen met appeltaart of krentenwegge.  (Zet dan een bord aan de weg met …GEEN ETEN…)
En in alletwee had ik geen zin…….ik wilde alleen wat warme vloeistof kwijt en nam daar het invalidentoilet voor in beslag.
Toen ik daar mank lopend (om in stijl te blijven) weer uit kwam had Jan voor ons koffie met krentenwegge besteld.
Sorry Jan, de koffie was goed, maar zo’n kleffe plak deeg met krenten is aan mij niet besteed.    
We vervolgden de route over de Herikeresweg, en richting Warmelo. Verder kwamen we langs een Retraitehuis aan de Retraitehuisweg. Ook naar Lidwina was een weg genoemd, net als naar Meester Thien. En wat zijn Zandbongen???? Was ook een weg naar genoemd.
Ergens tussen Latrop en Uelsen vonden we dan een tentje wat wel lekkere dingen had en een mooi terras in de zon.    
De temperatuur was ondertussen redelijk aangenaam geworden, en met je motorjas aan was het goed uit te houden.                                
We bestelden warme dranken, boerenomeletten, 12-uurtjes en pannekoeken, en terwijl Jan aan het thuisfront probeerde uit te leggen waar we zaten (we wisten het zelf niet) genoten we van de zon.                                                                                                              
We hebben nog getwijfeld om Karin een opbeurende sms te sturen, maar dat leest zo lastig als je op je knieën voor de pot zit, dus maar niet.

De laatste 40 kilometers waren wat minder, met veel lange stukken. De enige opwinding bestond uit een poging van Ruben om een overstekend reetje te raken. Hij maakt er de laatste tijd een beetje een gewoonte van om dingen te raken.
Gelukkig was Bambi sneller dan Rubi, en verdween het springend tussen het kreupelhout.

Bijna in Raalte teruggekeerd herkende ik het landschap weer en heb van de overige rijders afscheid genomen bij het kruisen van de N35, zodat ik een beetje betijds thuis was voor de visite. (paps en mams) 
Al met al was het een mooie rit met prachtig weer en prettig gezelschap….wat wil een mens nog meer op een mooie zondag.

Groetjes, Onno.