Oranjerit

 

De lucht ziet er veelbelovend uit als ik om even over zessen, net na het ophangen van de nationale driekleur voor onze Koningin, Nederhorst verlaat en toeschouwer ben van een van de mooiste zonsopgangen in de polder die ik dit jaar heb gezien.

Omdat Carina, Els, Ruben en Onno de Kleurvogel bemensen en vier personen gezien de afgelopen jaren voldoende zijn gebleken, kan ik ook dit jaar zelf rijden.

Wel leuk voor mijn neef Guido die zo’n anderhalf jaar zijn motorrijbewijs heeft en wel eens met zijn tante op pad wil.

Nu dacht ik voor geweldig weer gezorgd te hebben, maar bij aanvang van de rit begint het te spetteren om de hele dag niet meer op te houden.

Het leren pak van Guido heeft een behoorlijke waterkolom, maar deze buien trekt zelfs zijn pak niet.

Mijn pak is al jaren niet meer waterdicht te krijgen, dus ik weet op voorhand dat het onder mijn jas een waterballet wordt en het kruis van mijn motorbroek zal veranderen in een kolkende rivier.

Ik moet er vandaag wel aan denken om ruim op tijd richting aan te geven want ik heb Guido niet verteld dat het eigenlijk de bedoeling is om mee te lezen.

Met dit weer heeft hij denk ik zijn aandacht volledig nodig op het wegdek waar nogal wat smurrie ligt op niet al te handige plekken.

Nog een tijdje achter moped-Johnny gereden die ons tactisch bij een spoorwegovergang afschudt.

In de buurt van Vierhouten aan de kant voor een bak warm vocht ter ontdooiing van een serie vingers waar het bloed al aardig is uitgetrokken.

De bedienende mevrouw in het restaurant links van de weg had geen humor. Mijn vraag of het dweilen bij de prijs in zit wordt niet gewaardeerd, terwijl we wel zo vriendelijk zijn om dicht bij de deur te blijven om geen meanderende rivier door de zaak te laten lopen.

Na deze aangename onderbreking met uitsmijter en warme chocomel met, de route vervolgt.

Deze is prachtig maar mijn bewasemde vizier ontneemt het zicht op dit alles.

Met Eemdijk in het zicht wordt het iets aangenamer en het laatste stukje langs de Eem rijdt ook meteen een stuk prettiger.

Terug in de Kleurvogel nog even een bakkie en een broodje.

Guido heeft het ondanks het boutweer wel naar zijn zin gehad en gaat zeker nog eens mee.

We kunnen als club weer terugkijken op een geslaagde, edoch ietwat natte editie van de Oranjerit.

Het navigatie-experiment waar je als club (helaas) niet meer omheen kunt heeft goed uitgepakt.

Van de ca. 80 man/vrouw die we vandaag weer hebben mogen verwelkomen heeft zowat de helft onze Oranjerit  gereden op navigatie.

 

Rest mij alleen nog om Jan en Mark hartelijk te danken voor het narijden van de route.

 

Karin.