Keirit van MTC de Keirijders

Een late start dit jaar van onze clubritten, maar afgelopen 5 april naar Amersfoort voor de Keirit.

De start is bij Ruben om de hoek op het terras van een café dat nog niet open is, maar er is koffie uit de thermoskan, dus wat wil een tourrijder nog meer. Nou, een complete route bijvoorbeeld.

Bij het indraaien van de route ontdekte Onno dat er een pagina ontbreekt .

De schrik en het hartverzakkingsmoment van menige toercommissie. Een situatie waarvan je gevrijwaard wenst te blijven.

Het tweede bakkie werd aangerukt en 2 man spoedt zich ergens naar een kopieerapparaat cq printer. In de tussentijd is Jan van Lambalgen ook gearriveerd zodat we vandaag met vijf motoren op pad gaan.

Omdat het wel droog is maar in den lande nogal mistig en heiig, wat de wereld enigszins klein maakt en minder aantrekkelijk dan wanneer de zon aan de hemel staat en je zicht hebt op een staalblauwe lucht, is een bijkomend voordeel dat het rustig is op de weg.

Er zijn alleen wel heel wat blikken wielrenners en mountainbikers opengetrokken.

Het blijkt een snelle rit te zijn met natuurlijk een paar (=2) pontjes. En pontjes betekenen dijken.

Veel dijken. Je kunt goed merken dat de lange winterperiode het wegdek flink op zijn donder heeft gegeven. Maar rommel en gaten op/in de weg of niet: Het blijft gewoon altijd uitkijken en opletten geblazen.

De laatste dagen bulkt het in de media van waarschuwingen aan motorrijders dat men door onwennigheid rustig aan moet doen en dat automobilisten weer moeten wennen aan alle uit het vet getrokken tweewielers. De eerste 2 toerweekenden zijn er namelijk weer een aantal rijders verongelukt. Het is een natuurlijk verschijnsel dat sommige motorrijders zich gedragen als gekke koeien die na een winter op stal uitbundig het weiland in dartelen of als jonge lammetjes die, voordat ze aan de shoarmatent worden geleverd, gekke bokkensprongen maken.

Het ziet er bij geen van ons uit (of het lijkt maar zo) dat er gewend moet worden. De baksteenformatie voelt aan als een geoliede, goed op elkaar ingespeelde machine.

Rond etenstijd rijden we in griffo-midden-Nederland. Je raadt het al. Geen etenshut is open.

Dan maar een van der Valk, die zijn altijd open (niet geschoten is altijd mis (letterlijk en figuurlijk)).

De inrichting van Motel Breukelen is enigzins chique te noemen. Op een op andere manier voel ik me er in mijn motorkloffie uitzien als een zwerver en een beetje misplaatst.

Gelukkig voel ik me er snel op mijn gemak want we worden bediend door de neef van Mr. Humphries die boerenomeletten en saté aanrukt.

Na deze welverdiende lunch, als altijd gelardeerd met rake opmerkingen en ander ongein, op pad om de laatste ca 40 kilometers onder de banden door te laten rollen.

Achter Breukelen wordt de plaats waar afgelopen week 2 motorrijdster zijn verongelukt, gemarkeerd met bloemen. Onbegrijpelijk op deze kaarsrechte weg (wel met wortelhobbels), maar ik weet er het fijne niet van, dus mag ik er ook niet over oordelen.

Via Tienhoven, Maartensdijk, Lage Vuursche (de eerste en wat mij betreft meteen de laatste keer van dit jaar), Baarn en Bunschoten weer achter Amersfoort op het eindpunt aanbeland.

Nog een sapje voordat iedereen weer huiswaarts keert. Hoewel de route voor ons allen eigenlijk alleen bekende wegen had, was het toch als eerste clubrit de moeite waard.

Karin