Puzzelen en kwartetten

Bij toertochten rijden denk je over het algemeen niet direct aan puzzelen en kwartetten, tenzij je jezelf vrijwillig hebt opgegeven voor een (foto)puzzelrit die je (gelukkig) nog maar sporadisch tegenkomt.

Ik heb een gloeiende hekel aan spelletjes en helemaal in combinatie met een toertocht.

Toch lukt het niet me hier altijd aan te onttrekken.

Op 20 april ervoer ik de Multitoer van Multiforce als een rit van dit kaliber.

Tevens leerde ik les 2 van het nieuwe toerseizoen: laad je jaszak vol met muntgeld en lees de route nauwkeurig door alvorens deze in de rol te schroeven.

(Mag ik van jou uit de serie van ‘Veerpontjes’ 1 het veer Eck en Wiel-Amerongen ?)

Na koffie met cake (en psalm 19 gezongen door gereformeerd Achterveld die elke zin te laat inzet) de rit gestart in gezelschap van Ruben en Carina.

Ik ben blij, op een dag als deze, met de zeer korte draaicirkel van mijn Alpje. De manier waarop de route is beschreven zorgt ervoor dat ik de discipline ‘draaien voor gevorderden’ regelmatig moet uitvoeren.

Het wordt ook weer tijd voor de aanschaf van een ophaler die ervoor zorgt dat de kilometerteller loopt. Ik rij nu ruim een jaar zonder dit apparaat en ben geheel gefocust op mijn toerenteller. Daar heb je alleen weinig aan als er (doorgetelde) afstanden bij staan vermeld zonder verdere aanwijzingen. Met doorgeteld bedoel ik dat er niet tussen de punten de afstanden worden gemeld maar dat als je bij punt 20.3 RE Holleweg hebt, je bij 21.1 LI Rijnsteeg kan verwachten, mits de aanduiding klopt.

Bij een werkende teller reken je je wel suf bij elk punt.

Daarvan ben ik nu gevrijwaard, maar ik wil weten; de hoeveelste weg LI is die Rijnsteeg dan wel.

(Mag ik van jou uit de serie van ‘Veerpontjes’

2 het veer Brakel-Herwijnen ?)

Ook BBK vermelding blijft geen overbodige luxe.

Dan is het toch handig mijn nogal verfomfaaide, door weer en wind aangetaste Routique boekje van Nederland, editie middeleeuwen, in de tas te hebben zitten.

Hoewel de routeaanduiding ‘Kwaliteit Uiterst Triest’ is, is de rit op zichzelf dat allerminst.

De Betuwe en het rivierengebied is altijd leuk en mooi om doorheen te rijden. In de vele boomgaarden staan de knoppen in de fruitbomen op springen en de rivieren worden drukbevaren.

(Mag ik van jou uit de serie van ‘Veerpontjes’ 3 het veer Lith-Alphen ?)

Als ik een rit rij ga ik meestal niet van huis zonder wegenkaart, bandenpomp, bandenspanningsmeter, tang en inbussleutel nummer 12. Gezien een aanwijzing in de rit: ‘neem Waaldijk en rijd naar het Westen’ blijkt het ook handig te zijn een kompas op mijn stuur te monteren.

Als de magen gaan knorren komen we een leuke stek tegen aan de rivier bij uitbaters die geen emigratieplannen hebben en schuiven er nog twee rijders aan die we tot nu toe al menig keer hebben toegezwaaid.

Gelukkig zijn we niet de enigen die de beschrijving niet duidelijk vinden.

Later in de route haken we kort aan achter Jan van Slooten die de rit per GPS rijdt en in eerste instantie geen last blijkt te hebben van de routebeschrijving. Schijn bedriegt echter, want de GPS aanwijzingen lopen niet geheel gelijk aan de papieren versie.

(Mag ik van jou uit de serie van ‘Veerpontjes’ 4 het veer Ingen-Elst ?)

Ondanks de belabberde aanwijzingen en mijn gezicht op stand ‘zeven dagen slecht weer’, was de rit achteraf gezien toch best de moeite waard.

Karin