CLUBWEEKEND

8 september 2006

Het spreekwoord ‘ieder krijgt wat hem/haar toekomt’ is weertechnisch in ieder geval op het afgelopen clubweekend van toepassing.

Na een tweetal regenachtige evenementen in april en juni hadden we voor het derde opeenvolgende jaar wel superweer tijdens het clubweekend.

Bij de start in Amersfoort in huize Steenland vertrokken met 5 motoren, 1 auto en 8 man/vrouw. Carina en Akke zijn als een soort van verkenners rechtstreeks naar St Joost gereden om het e.e.a. aan voorbereidingen te treffen. Onno, Ruben, Jan, Pia, Els en ondergetekende zijn via een toeristische route afgezakt naar het zuiden.

De lunchstop gemaakt in Nijmegen waar het zonnige terras van de plaatselijke kebabtent even wordt omgedoopt tot BMC terras.

De helmen worden afgezet en in het geval van Jan de strooien hoed op. Zijn bezoek aan Roemenië heeft hem dit hoofddeksel opgeleverd en ik vrees dat deze boerenstrooi gebruikt gaat worden tot deze van ellende uit elkaar gaat vallen. Tegen die tijd nog altijd handig bij de BBQ als aanmaakhoed of even opsturen naar de buurman van de kasteelvrouw en heer om de duif in de grote den vliegwerk te besparen voor het bijeenrapen van het benodigde nestmateriaal. (de strooi staat je wel goed Jan)

Na een divers maal de rit voortgezet om rond 15.00 uur het eindpunt te bereiken in St. Joost waar op de slaapzolder de bedden variabel van selfinflating matjes en luchtbedden tot geluidswal annex opbaarbed worden uitgerold. Ikzelf heb mijn bed geposteerd achter de houten balustrade die is geplaatst rondom het trapgat. Het geheel ziet er solide uit, maar schijn bedriegt en ik hoop dat ik mijn gewicht de komende nachten wel naar de goede kant rol.

De eerste avondmaaltijd laten we eigenlijk altijd plaatsvinden in een plaatselijk etablissement. Nu is de keus in St. Joost er ook niet één van velen en omdat een reservering in het eetcafé meestal 2 weken voor aanvang in drievoud moet worden aangeleverd teneinde te voorkomen dat de koelkast ineens wordt leeggevroten, valt de keus op de Chinees.

Het uitgaanstenue is variabel van korte broek tot klompen. (en een strooien hoed natuurlijk)

Afgezien van het feit of de uitbater blij met ons was, zat er verder geen hond aan tafel (die liggen in sommige delen van China ook alleen op tafel). Op een enkele afhaler na zorgden we met zijn 10-en voor de omzet. Het buffet werd flink geplunderd en met alle consumpties mee (inclusief het soepje voor de liefhebbers en eventueel ijs of Irish coffee na) werd het vel ons in het geheel niet over de neus getrokken.

De avond onder het genot van een colaatje, biertje, oud-bruintje, sangriaatje of sapje vervolgt. De aardewerk terrashaard is inmiddels vervangen door een exemplaar van gietijzer waarin diverse houtsoorten worden getransformeerd tot houtskool.

Wel mooi om te zien dat lelijk recht-toe-recht-aan-pallethout tijdens verbranding een korte tijd een mooie houtstructuur laat zien.

9 september 2006

Gewekt door overvloedig zonlicht. Dat belooft een lekker ontbijt buiten. Doordat Carina het eerste op is, waarmee ze zichzelf automatisch bombardeert tot groepswekker, staat de koffie al te pruttelen, liggen de eieren gaar te worden en de broodjes te bruinen in de zeer luxe keuken.

Het is niet nodig nummertjes te trekken om de gang naar de badkamer te maken. Dat verloopt zeer soepel en nog voor half 9 zitten we te ontbijten in de zon.

Voor Ruben, die maandag jarig is, heeft Carina een BMC T-shirt bij zich met textielpennen in diverse kleuren waarvan het de bedoeling is een gezellige, leuke, fijne, liefdevolle, you name it-tekst op het nog maagdelijk witte t-shirt te kalken. Onno had er al een prachtig verhaal op gezet (klein van hart, groot van postuur, beter een verre vriend

dan een goede buur) wat in mijn idee al niet meer viel te overtreffen.

Toch zet een ieder een tekst c.q. kreet op het shirt zodat Ruben het hele weekend nog voor joker kan lopen.

Vandaag gaan we voltallig op pad en doen de bandjes afwisselend Limburg of Duitsland aan.

Het is weer heerlijk rijden. Na montage van een nieuwe koppelingskabel (die beter zit dan de vorige de laatste jaren heeft gezeten b.w.v.s.) scheur ik weer lekker mee. Om een of andere reden rij ik eigenlijk altijd achteraan. Dan heeft niemand last van me. Het is wel zo dat je als laatste rijder vaak een paar tandjes hoger moet om de rits voor je aan te haken c.q. bij te houden. Dat is overigens wel gunstig bij het inhalen want boven de 80 doet mijn linkerknipperlicht het in ieder geval. Onder de 80 is het uit met de knipperpret.

Dit achteraanrijden had trouwens ook helemaal niets te maken met de activiteit waarmee de toerdag werd besloten, zij het dat men toen wel last van me had.

Het is echt prachtig weer en de stop vind plaats in Valkenburg waar rondom een rotonde diverse terrassen zwaar worden bevolkt door motorrijders. We kiezen voor een anti-plas-terras wat even tweespalt in de groep teweeg bracht maar de uitbater toch maar allerhande versnaperingen laten aanrukken. In de verte zicht op een toren waar men zich geheel vrijwillig aan musketonhaken kan laten gespen alvorens aan een ‘zijden draadje’ je vrijheid weer tegemoet ab te seilen. Na een aantal abseilpoppetjes hoor ik de sirene van een ambulance. Dat gaan we maar niet doen.

De lunch gaat erin als koek waarna de rit wordt voortgezet.

Aan het eind van de toerrit komen we uit in Vaals waar een outdoor kartbaan is gevestigd. Eerlijk gezegd heb ik dit nog nooit gedaan en het lijkt me erg leuk. Ik blijk echter de enige beginneling en vrees dat ik door iedereen wordt zoekgereden. Voor 11,50 € kun je 10 minuten raggen.

Na een aantal mensen aan het werk te hebben gezien zijn wij aan de beurt. Ik laat me vacuüm zakken in een iets te krappe stoel zodat verzitten niet meer mogelijk is. Ik zit echt klote en maak me meteen zorgen hoe ik na 10 minuten weer fatsoenlijk uit deze K-stoel kan komen. Ik laat even in het midden of het aan mezelf lag (vast wel) of dat de kart schrok van de berijder, want het apparaat was niet vooruit te branden.

Omdat hier geen knipperlichten op zitten die het pas doen bij 80 kan ik gelukkig rustig aan doen.

Nog voor ik de tweede bocht haal ben ik door iedereen al minstens 1 keer ingehaald. Inclusief klein opsodemietertje in een minikart.

De volgende keer wil ik spiegels op zo’n ding want je schrikt je het lazerus als je onverwacht wordt aangereden en het is geen lekker gevoel om te weten dat je ieder moment van de baan kan worden geragd.

Ik heb het geluk dat Els een rondje op de plaats maakt zodat ik ook eens iemand inhaal. Wat een feest. De laatste ronde lukt het me enigszins de blamage te beperken, maar dat komt nog wel bij het eindpunt.

Het kost enige moeite het zitvlak los te trekken van de kuipstoel onder het oog van diverse van ongeduld trappelende wachtenden.

Meteen krijg ik een A4-tje met rondestanden in mijn handen gedrukt. Geen tijd gereden om trots op te zijn, maar mijn kartdoop zit erop. De heren hebben aardig gestreden en de beste dagrondetijd werd gemaakt door Onno.

De rit naar St. Joost voert over snellere wegen want de BBQ roept. De laatste boodschappen worden gekocht waarna preparatie van de BBQ volgt

Hoewel het die avond redelijk snel vochtig is buiten genieten we tot bedtijd van BBQ, tuinhaard, muziek en een drankje.

10 september

Het lukt Carina niet een andere eerder te laten opstaan. Weer brand het zonnetje aan de hemel. Na weer een prettig ontbijt de vlaai aangesneden onder het genot van een bakkie leut of twee.

Hoewel Carina en Els eigenlijk hadden besloten vandaag niet mee te gaan zijn we toch weer voltallig gaan rijden.

Het is tijd voor de Swalmroute die de Maas volgt en voert over lekkere stuurweggetjes langs het water. Omdat we later zijn gaan rijden dan gisteren is een lunch niet meteen noodzakelijk. Iets kouds en nats wel want door het warme weer is het erg benauwd in de motoroutfit.

Het tot dan toe licht bevolkt terras van een restaurant met zicht op de Maas is de lunchlocatie.

Zoals gewoonlijk wijzig ik mijn koffiebestelling als ik Els hoor over de ijskaart. Dat lacht me ook wel toe. Ik laat mijn keus vallen op een ijscoupe met de obscure titel ‘verdronken kiezels’.

Het had daarna ook even tijd nodig de verdronken kiezels op te dreggen. Ze zullen ons toch niet vergeten zijn ? Nadat we met zijn tienen een fietsende mevrouw, die met een uit haar tenen roepend ‘godverdomme’, bestemd voor een voetganger met beslagen brillenglazen, “nou, nou mevrouw” hebben geroepen, waarna de BMC de lachers op haar hand had, werden de ijscoupes gebracht.

Ik ben eraan gewend dat men in restaurants nogal zuinig doet met boerenjongens en rum, dus de coupe kon ik redelijk veilig nemen ook al moest ik nog rijden.

De kok was, waarschijnlijk nog niet uitgeslapen, flink uitgeschoten want de boerenjongen lagen gezellig met zijn allen te watertrappelen in de rum.

Na deze zeer aangename onderbreking de rit vervolgt door een toch altijd weer prachtig stukje Nederland. Net als de Achterhoek mag ik graag door het Limburgse land rijden.

Gelukkig komt St. Joost in zicht want de kiezels zijn toch wat zwaar op de maag gevallen.

Als de mannen zich ontfermen over de BBQ lopen de dames even met Dorine mee om wat spullen af te leveren voor Bas die een paar straten verderop bij Opa en Oma logeert. OP de terugweg bijna nog een leuke grafsteen meegenomen voor het bed van Carina want ze zegt hierop te slapen als een roos, maar het geheel ziet eruit of het klaarstaat voor een laatste rustplaats.

Teruggekomen wordt de BBQ ontbrandt en volgt een prettige avond. Ik haal de overgang naar de maandag niet zodat Ruben mijn felicitatie nog tegoed houdt tot de volgende ochtend.

11 september

Het laatste ontbijt in het zonnetje waarna we de zolder ontruimen en alle ingelopen zand opzuigen of dweilen. De badkamerbalzaal wordt uitgesopt. We willen de kasteelheer en kasteelvrouw niet achterlaten in een

puinhoop. Bij een volgende gang ri het zuiden zou het erg fijn zijn hier de rit in tweeën te mogen hakken. Daar moet je toch wat voor doen.

Tegen 11 uur is alles in de auto gepropt of op de motor gesjord.

Helaas lijkt het of mijn ontbijt niet lekker is gevallen (wat kan er mis aan een broodje kaas/ei ?) en hoop ik de weg naar huis goed zicht door mijn vizier te houden. Als iedereen richting aangeeft om de A2 te gaan verlaten voor de A27, blijf ik de A2 volgen om er bij afslag Hilversum/Vinkeveen af te gaan.

Het zit er weer op voor dit jaar.

Carina, Ruben, Els, Jacques, Dorine, Onno, Akke, Els, Jan en Pia heel erg bedankt voor het gezellige en weer voor herhaling vatbare clubweekend.

Groeten, Karin.